This blog is part of a classroom activity focused on I.A. Richards' practical criticism regarding figurative language. Here, I'll delve into a poem, examining its practical aspects such as language usage, structure, metaphors, and figures of speech.
For background reading of Practical criticism visit below link. Practical Criticism
ભગવાન મહાવીર અને જેઠો ભરવાડ
આ સ્યોરી કેવા આયો સું ન ઘાબાજરિયું લાયો સું.
હજુય દુઃખતું હોય તો લગાડ કોન પર ન વાત હોંભર મારી.,
તીજા ઘોરણમો તારો પાઠ આવ છઃ ‘ભગવોન મહાવીર’.
અવ ભા ના પાડતા’તા તોય સોડીન ભણાવા મેલી મોંડમોંડ.
તે ઈણે ઈસ્કૂલથી આઈને પથારી ફેવરી કાલ.
ડાયરેક્ટ ભાને જઈન કીધું
ક આપડા બાપ-દાદા રાક્ષસ તો મહાવીરના ભગવોનનાં કોનમાં ખીલા ઘોંચ્યા.
હવ ભાની પરશનાલિટી તન ખબર નહીં,
ઓંખ લાલ થાય એટલે શીઘ્ઘો ફેંશલો.
મને કે’ ઈસ્કૂલેથી ઉઠાડી મેલ સોડીન.
આ તારા પાઠે તો પથારી ફેવરી હાચ્ચન.
હવ પેલાએ ખીલા ઘોંચ્યા એ ખોટું કર્યું મુંય માનું સું.
પણ ઈન ઓછી ખબર હતી તું ભગવોન થવાનો
ને તીજા ધોરણમાં પાઠ આવવાનો તારો
ઈનું તો ડોબું ખોવઈ જ્યું તો ગભરઈ જ્યો બિચારો
બાપડાના ભા મારા ભા જેવા હશે
આ મારથી ચંદી ખોવઈ જઈતી તો ભાએ ભીંત જોડે ભટકઈન બારી કરી આલી’તી ઘરમોં
તો પેલાનું તો આખું ડોબું જ્યું તારા લીધે
દિમાગ બરાબર તપ્યું હશે તો ઘોંચી દીધા ખીલા
વોંક ઈનો શી. હાડીહત્તર વાર ખરો
પણ થોડો વોંક તારીય ખરોક નઈ?
અવ બચારો ચ્યોંક જ્યો
તો બે મિનિટ અંશ્યું ફાડીન ઈનું ડોબું હાચવી લીધું હોત તો તું ભગવોન ના થાત?
તારું તપ તૂટી જાત?
અવ ઈનું ડોબુંય ઈનું તપ જ હતુન ભઈ?
ચલો એય જવા દો
તપ પતાઈન મોટો મા’ત્મા થઈન બધાન અપદેસ આલવા મંડ્યો પસીય તન ઈમ થ્યું ક પેલાનું ડોબું પણ અલાઉં?
તું ભગવોન, માર તન બઉ સવાલ નહીં પૂસવા
મુ ખાલી એટલું કઉસું ક વોંક બેયનો સે તો ભૂલચૂક લેવીદેવી કરીન પેલો પાઠ કઢાયન ચોપડીમથી,
હખેથી ભણવા દેને મારી સોડીન
આ હજાર દેરાં શી તારાં આરસનાં તો એક પાઠ નઈ હોય તો કંઈ ખાટુંમોરુ નઈ થાય.
તોય તન એવું હોય તો પાઠ ના કઢાઈસ બસ
ખાલી એક લીટી ઉમેરાય ઈમોં
ક પેલો ગોવાળિયો આયો’તો,
સ્યોરી કઈ જ્યો સ,
ન ઘાબાજરિયું દઈ જ્યો સ.
Analysis
Summary of the Poem
"ભગવાન મહાવીર અને જેઠો ભરવાડ" by Soumya Joshi is a satirical poem that juxtaposes the lives of Lord Mahavira and Jetho Bharwad, a common shepherd. The narrator humorously critiques how societal narratives glorify spiritual figures like Mahavira while marginalizing ordinary individuals like Jetho. The shepherd, whose pot (symbolizing his dignity or livelihood) is metaphorically “lost,” represents the ignored sufferings of common people. The poem questions the cost of spiritual greatness, asking whether Mahavira’s enlightenment was worth the sacrifice of the shepherd’s ordinary life. Through this sharp irony, Joshi comments on history’s selective memory, emphasizing empathy for the marginalized.
Problems regarding not having Cultural and Historical context
1. Religious Inconspicuousness
Lord Mahavira, a revered figure in Jainism, represents the ultimate renunciation and spiritual enlightenment. His life story is marked by immense suffering, which is often seen as necessary for spiritual growth.
The poem critiques the glorification of this suffering while neglecting the perspective of those affected by it, like Jetho Bharwad, a representative of common humanity.
2. Social Code of conduct:
In Gujarati culture, Bharwads (shepherds) are often symbolic of rural, marginalized communities. By placing Jetho alongside Mahavira, Joshi highlights the socio-economic divide and the often-overlooked stories of the oppressed.
3. Historical distance:
The poem alludes to how history celebrates spiritual and heroic figures but erases the contributions and struggles of ordinary people. This is a commentary on the selective narratives that privilege greatness at the expense of common lives.
4. Modern Satire:
Joshi uses conversational and colloquial Gujarati to connect with a modern audience, making the critique relatable and accessible. The humor and irony expose societal hypocrisies, encouraging readers to reevaluate their perspectives on greatness and suffering.
I.A. Richards' four types of misunderstanding in figurative language:
1. Misunderstanding of the sense of poetry: Careless, intuitive reading
The poem’s informal tone and irregular syntax might lead to a careless reading, where readers focus on the surface story of Jetho’s misunderstanding without reflecting on the spiritual implications.
2. Over-literal reading: Prosaic reading
A literal reading might overlook the metaphorical aspects of the poem, like the "tied ropes" representing emotional or spiritual constraints, not just a physical act.
3. Defective scholarship: Inappropriate metaphor
The poem critiques how Jetho's simplified understanding of Mahavir’s teachings represents defective scholarship, where deeper spiritual meanings are lost due to oversimplification.
4. Difference in meaning of words in poetry and prose
The poem uses metaphors and personification, such as "tied ropes", that convey deeper emotional and spiritual meanings, which differ from their literal, everyday usage in prose.
Questions which were arised while reading the poem are below:
1) What is the meaning of words like સ્યોરી ,ઘાબાજરિયું ,ચંદી ? ( lack of Vocabulary)
2) What is the Spiritual /religious context of the poem ? ( Understanding of intertextuality helped )
3) Is the poem criticizing the traditional views of society or education ?
4) What is the meaning if this line '' આ મારથી ચંદી ખોવઈ જઈતી તો ભાએ ભીંત જોડે ભટકઈન બારી કરી આલી '' ?
4) What is the significance of the line "ખાલી એક લીટી ઉમેરાય ઈમોં'' ?
5) Why only ઘાબાજરિયું is given ? How do phrases like'' ઘાબાજરિયું દઈ જ્યો '' reflect the cultural or emotional landscape of the speaker ?
Main confusion : Regarding recitation of the poem and it's dialect of Gujarati Language (Saurashtrian dialect).
Thank You
References :
Barad, Dilip. (2024). I.A. Richards - Figurative Language - Practical Criticism. 10.13140/RG.2.2.23687.98724.
No comments:
Post a Comment